Nick ile onun eşcinselliği dışında her şeyi konuşurduk. O konuyu konuşmaktan hep kaçardım. 13 yaşımdan beri eşcinsel olduğunun farkındaydım ama ona destek olmadım. Bir keresinde noel için eve geldiğimde "Ben eşcinselim" dedi. Ben de "Nick, eşcinsel olmanı istemiyorum" dedim. Ve o "Eşcinsel olmak istediğimi değil, sadece öyle olduğumu söylüyorum" dedi. Ben konuyu değiştirmek istedim. Fakat o "Hayır anne, seni seviyorum ve beraber mücadele etmeliyiz" dedi.

Nick'in eşcinsel avukat ve eşcinsel doktor arkadaşlarıyla konuşuncaya kadar, eşcinselliği gerçekten anlayamıyordum. Onlar dediler ki "eşcinsellik var olmamızla beraber olan birşeydi. Birden olabileceğiniz veya değiştirebileceğiniz birşey değildir."

Eşcinsellik konusunu hallettiğimde, oğlumun ne kadar mükemmel bir adam olduğunu farkettim. Gitgide birbirimize daha yakınlaştık. Fakat boşandığım, onun babası gerçekten homofobikti. Oğlumla telefonda hep kavga ederlerdi. Sonunda Nick AIDS olduğunda, onlara şöyle dedim "Farklılıklarınızın olduğunu biliyorum. Fakat onları halletmeniz çok önemli." Ve onlar da öyle yaptı. Sık sık, uzun uzun konuştular. Nick, "babamla her konuda anlaşamadık ama o konuyu kapattık" dedi. Nihayetinde Nick göremez ve yürüyemez oldu, vücudu tamamen tükendi ve o, kollarımda öldü. Oğlum bana çok şey verdi. Onu anlamamı, düşündüklerimden dolayı özür dilememi, bir anne olarak daha iyisini yapabilmemi sağladı.

Hayatta maddi şeylerin değil, sevginin önemli olduğunu anlamamı sağladı. Ben, o maddi varlıkların hepsine, bir ev dolusu pahalı antik eşyalara sahiptim. Bunların hepsinin yerini doldurabilirsiniz ama oğlunuzun yerini asla dolduramazsınız.

Oğlu eşcinsel olduğu için korkunç anlar yaşayan anneleri biliyorum. Bir adam "eşcinsel olduğu için annesinin onu artık görmek istemediğini ve onu oniki yaşlarındaki haliyle hatırlamak istediğini" söyledi. Ve o öldüğünde annesi yanında yoktu. Son zamanlarında onu odasında ziyaret ettiğimde insanları karıştırmaya başlamıştı. Ve bana dedi ki, "Anne, eşcinsel olduğumu demek istememiştim." Ben de ona "Tamam oğlum, seni anlıyorum." dedim. Onun annesi değildim ama önemli değil. Sadece huzur içinde ölmesini istedim.

Nita Pippins
Çeviren: Selçuk
New York City, McCALL's-Ocak 1993